....ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน...ความรัก(จริงๆ)ครั้งแรกของเราเกิดขึ้น..กับผู้ชายคนนึง....

เค้าอายุมากกว่าเรา 5 ปี..หน้าตาดี..รูปร่างสูงใหญ่ เรียนเก่งระดับเกียรตินิยม

เป็นผู้ชายที่ผู้หญิงหลายคนจะหลงรักได้ไม่ยาก แล้วเราก็เป็นหนึ่งในนั้น

ผู้ชายคนแรกที่จริงใจกับเรา ทำให้เราอบอุ่นไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน

เราจะยิ้ม..หัวเราะทุกครั้งที่คิดถึงเค้า พูดถึงเค้าได้ทั้งวันไม่เคยเบื่อ

ตอนเรียนหนังสือมักจะเผลอเขียนชื่อเค้าหรือวาดรูปเค้าลงในสมุดเลคเชอร์เป็นประจำ

หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเค้า ดีใจทุกครั้งที่เค้าโทรมา

ทุกวันตอนสองทุ่มถือเป็นช่วงเวลาพิเศษที่รอคอยมาตลอดทั้งวัน

เค้าจะโทรมาหา พูดคุย ให้กำลังใจเรา ก่อนที่เค้าจะถึงบ้านทุกครั้ง

ทุกคืนวันศุกร์-เสาร์ เราจะคุยกันจนดึก มีความสุขมากจริงๆ

เป็นผู้ชายคนแรกที่จะจอคุยกับพ่อเราเพื่อที่จะขออนุญาตดูแลเรา

"พี่ขอคุยกับพ่อน้องปุ๊กหน่อยได้มั้ยคะ พี่จะบอกว่าพี่ดูแลน้องปุ๊กได้.."

คำพูดประโยคนี้ยังจำได้ดีตลอดมา ไม่เคยลืมเลย

เค้าไม่เคยบอกว่าจีบ ไม่เคยพูดว่าชอบ ไม่แม้แต่คำว่า"รัก"

แต่เค้ากลับทำให้อบอุ่นด้วยคำพูดน่ารักตลอดเวลา

เป็นแบบนี้มาตลอดเกือบสองเดือน..และแล้ววันนึง

เค้าหายไปเพราะต้องไปเปิดบูธของบริษัท

วันแรกเค้าโทรมาขอกำลังใจ..จากนั้นก็หายไปทั้งอาทิตย์

คิดเอาเองว่าเค้าคงจะยุ่ง เค้าคงจะเหนื่อย

จนปิดบูธเค้าก็ไม่โทรมา..คิดถึงมากจนทนไม่ไหว

โทรกลับไปหาเค้าเพื่อจะรู้ว่าเค้า..เปลี่ยนไปแล้ว

เค้าไปมีคนอื่น เป็นสาวน้อยใจกล้าที่เข้ามาขอเบอร์ก่อน

เธอเป็นลูกสาวเจ้าของร้านเพชร..เพียบพร้อมทุกอย่าง

เค้าใจร้ายมาก เปลี่ยนท่าทีจากแฟนกลายเป็นพี่ชายให้กับเรา

..ก็พึ่งจะเข้าใจในตอนนั้นเองว่า.."ความรัก ความจริงใจ แพ้เงินนี่เอง"

น้ำตาไหล นอนร้องไห้เพราะเค้าแค่คืนเดียวเท่านั้น

ทิ้งของทุกอย่างที่เกี่ยวกับเค้า แล้วตัดใจ

ตั้งแต่นั้นมาไม่เคยรักใครได้อีกเลย

และแล้วเวลาก็ผ่านไป..สองปี ที่เราไม่ได้ยินเสียงเค้า

จนเค้าโทรมาชวนไปทำงานด้วยอีกครั้งเมื่ออาทิตย์ก่อน

คิดว่าลืมเค้าได้แล้ว แต่พอวางสายไปน้ำตากับไหลพรากๆกลางออฟฟิศ

โทรมาอีกทำไม..โทรมาชั้นเพราะมีปัญหาที่ออฟฟิศขาดคน?

คนใจร้าย..ช่างเป็นผู้ชายที่รักได้แต่ตัวเองจริงๆ..ถึงรู้แบบนี้

แต่ก็ไม่เคยเลิกรักเค้า..เรามันบ้าไปเอง

ไม่เคยไม้แต่จะโกรธ ไม่เคยแม้แต่จะลืม..ความรักครั้งแรกของเรา

ไม่รักชั้นก็ไม่เป็นไร..แต่อย่าทำร้ายความรู้สึกกันแบบนี้เลย

เช็ดน้ำตาตัวเอง..แล้วตัดใจจากเค้าอีกครั้งหนึ่ง..ครั้งสุดท้าย

........FAREWELL MY LOVE, ลาก่อนความรักของชั้น..สิ้นสุดการรอคอย..........

เมื่อเช้าวานเดินอยู่ในซอยอยู่ดีๆ ก็ได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นไล่หลังมาใกล้ๆ แล้วกระเป๋าถือในมือก็ถูกกระชากไปเต็มแรงเลย ตกใจมาก ได้แต่ร้องกรี๊ดๆๆ อยู่ตรงนั้น ไม่น่าเชื่อเลยว่าเสียงเราจะดังได้ขนาดนั้น ภาพไอ้เลวนั่นบึ่งรถหนีไปกับเสียงรถมัน ยังติดตาติดหูอยู่เลย แช่งมันให้รถคว่ำตายซักวัน เหตุเกิดตอน 6.40 ตอนเช้า ปรากฏว่าตอนเก้าโมงมีคนเก็บกระเป๋าเราได้ เค้าเลยโทรให้ไปเอาคืน ไอ้ชั่วนั่นมันเอาไปโยนไว้ข้างรถปูน ร้านขายวัสดุก่อสร้าง โชคยังดีที่ได้เอกสารทุกอย่างอยู่ครบ บัตรเอทีเอ็ม บัตรประชาชนฯลฯ แต่ว่าเงิน 900 ในกระเป๋าหายเกลี้ยง โทรฯมือถือด้วย คิแล้วแค้น ไอ้เวรเอ้ย มารสังคม หากินบนความเดือดร้อนของคนอื่น ขอให้มึงไม่ตายดี ตอนไปแจ้งความมีพี่คนนึงก็กำลังแจ้งความอยู่ เค้าอยู่ซอยเดียวกับเรา กำลังถีบจักรยานไปทำงานอยู่ แล้วเอากระเป๋าถือใส่ไว้ในตะกร้ารถ มันก็ฉกของเค้าไป น่าสงสารพี่เค้ามาก เพราะในกระเป๋าเค้ามียามะเร็งกับยาไทรอยด์อยู่ วันนั้นเค้าเลยไม่ได้กินยาเลย พี่เค้าโดนตอน 8.10 หลังเราไปไม่ถึงสองชม.ดีเลย ไอ้ชั่วเอ้ย พอตอนบ่ายก็มีคนบอกว่ามันไปกระชากสร้อยอีก นี่มันกะจะไม่ทำมาหากินอย่างอื่นเลยใช่มั้ยเนี่ย สารเลวจริงๆ นรกส่งมึงมาเกิด มาก่อกรรมรึไง เราก็ถือไปว่าฟาเคราะห์เอาละกัน แต่ก็ยังแค้นมันไม่หาย ทั้งแค้นทั้งกลัวว่ามันจะมาดักอีก เพราะมีน้องคนนึงบอกว่าจำได้ว่ามันเป็นคนเดียวกันกับไอ้โรคจิตที่ชอบมาโชว์...แถวนี้ เลวครบสูตรจริงๆนะมึง สงสัยจะสำเร็จวิชามารมาแน่ๆ ก็ขอให้เวรกรรมตามสนองเร็วๆนะไอ้เวร เพื่อนๆจ๊เวลาถือกระเป๋าระวังด้วย ให้ถือสะพายหลบๆเอาไว้ตรงฝั่งที่ไม่ใช่ริมถนน ถ้าเป็นไปได้กอดไว้ด้วยก็ดี จะได้ไม่โดนเหมือนเรา

แก้ไขเมื่อ 14/1/2548 21:55:47

แก้ไขเมื่อ 6/2/2548 21:41:41

...โลกนี้มีคนตั้งมากมายแต่ทำไมไม่มีใครที่เป็นของเรา ความทุกข์ที่มีเกิดขึ้นอยู่ทุกๆวัน สะสมอยู่จนเป็นตะกอนใจ ขอเพียงแค่มีอะไรมากระทบนิดหน่อย ความทุกข์มากมายที่เก็บซ่อนเอาไว้ มันก็จะออกมาสร้างความเจ็บปวดให้กับเรา..เป็นแบบนี้มาเสมอ ตลอดเวลาที่ต้องทนเจ็บปวดแล้วได้แต่พูดว่า"ชั้นไม่เป็นไร" เรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตทำให้เรียนรู้ได้ว่าเราต้องพึ่งแต่ตัวเองเท่านั้นและอย่าฝากความหวังไว้กับใคร เพราะแม้แต่คนที่เรารักก็ยังทำร้ายเราได้อยู่ทุกเวลา..เหมือนกับตัวเราเองที่กำลังทำร้ายตัวเองอยู่ อยากจะเป็นคนดีให้มากกว่านี้ อยากจะยิ้มได้จริงๆอย่างไม่ต้องเจ็บปวด อยากทำดีได้โดยไม่ต้องคิดอะไร แต่ชั้นก็เป็นได้แค่นี้ ทำได้แต่เท่านี้ ความรักความอบอุ่นที่รอคอยเป็นเหมือนอากาศธาตุ จับต้องไม่ได้ มองไม่เห็น และไม่รู้สึกรับรู้อะไรทั้งนั้น ว่างเปล่าเหมือนเราไม่เคยมีตัวตนอะไรทั้งนั้นบนโลกนี้ หลายครั้งที่ได้แต่ยืนมองและอยากถามออกไปว่า"ชั้นถูกทิ้งรึเปล่านะ' แต่ก็ได้แต่เก็บเงียบเอาไว้บอกใครไม่ได้ อดทนและอดกลั้นมาตลอด ทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้และรอเพียงแต่ให้ถึงวันนั้นเท่านั้น..วันที่ชั้นจะจากไปได้อย่างไม่ทำให้ใครต้องเสียใจแม้แต่ตัวเอง